Η Μεγάλη Κυριακή, η τελευταία ημέρα της Αποκριάς, είναι αφιερωμένη στη συγχώρεση. Μικροί και μεγάλοι επισκέπτονται τους νονούς τους ζητώντας συγχώρεση. Η πράξη αυτή συνοδεύεται από μετάνοιες και τη συμβολική κίνηση του φιλήματος του χεριού των μεγαλύτερων. Οι μεγαλύτεροι, με τη σειρά τους, προσφέρουν στους νεότερους χρήματα, γλυκά ή άλλα κεράσματα. Η ανταλλαγή συγχωρήσεων συνοδεύεται από ευχές όπως "Συγχωρεμένα, καλή Σαρακοστή και καλό Πάσχα". Με αυτόν τον τρόπο λύνονται παρεξηγήσεις και ενισχύονται οι δεσμοί μεταξύ τους.

Τέλος, Το Έθιμο του "Χάσκαρ'"

Η ημέρα ολοκληρώνεται με το παραδοσιακό παιχνίδι του "Χάσκαρ'". Ένα σφιχτά βρασμένο και καθαρισμένο αυγό δένεται στην άκρη ενός μακριού σπάγκου, ο οποίος στερεώνεται σε ξύλο. Το άτομο που κρατά τον σπάγκο περιφέρει το αυγό μπροστά στα στόματα των παιδιών, τα οποία προσπαθούν να το αρπάξουν με τα δόντια. Η κίνηση του αυγού καθιστά την προσπάθεια δύσκολη, προκαλώντας γέλια, φωνές και διασκέδαση για όλους τους παρευρισκόμενους.

Το "Κάψιμο των Κέδρων" και οι υπόλοιπες τελετουργίες της Αποκριάς στα Ριζώματα είναι σημαντικές εκδηλώσεις πολιτιστικής μνήμης, οι οποίες συνδέουν το παρόν με το παρελθόν, αναδεικνύοντας τις αξίες της παράδοσης, της ενότητας και της χαράς.

"ΚΑΨΙΜΟ ΚΕΔΡΩΝ"

Στα Ριζώματα, την Κυριακή των Αποκριών πραγματοποιείται το "Κάψιμο των Κέδρων", ένα έθιμο με βαθιές ρίζες στις διονυσιακές και ορφικές τελετές της αρχαιότητας.

Οι προετοιμασίες για το έθιμο ξεκινούν μέρες νωρίτερα. Κατά τη διάρκεια της εβδομάδας, μικροί και μεγάλοι συγκεντρώνουν κέδρα(κλαδιά-δέντρα) στην πλατεία του χωριού, προκειμένου να δημιουργηθεί η μεγάλη φωτιά. Το βράδυ της Κυριακής, οι κάτοικοι μαζεύονται γύρω από τη φωτιά, δημιουργώντας μια εορταστική ατμόσφαιρα γεμάτη τραγούδια, χορούς και ζωντάνια. Τα παραδοσιακά τραγούδια με τη γκάιντα θυμίζουν τις αρχαίες διονυσιακές γιορτές. Ο πρωτοχορευτής ξεκινά το τραγούδι και οι υπόλοιποι επαναλαμβάνουν τα λόγια. Παράλληλα, οι νεότεροι δοκιμάζουν να πηδήξουν πάνω από τη φωτιά, φωνάζοντας "ψύλλοι, ψύλλοι, ψύλλοι!". Σύμφωνα με την παράδοση, το πήδημα πάνω από τη φωτιά γινόταν παλιότερα για να απομακρυνθούν οι ψείρες και οι ψύλλοι, αν και πιθανότερο είναι ότι πρόκειται για κατάλοιπο αρχαίων λατρευτικών πρακτικών.

Το "Κάψιμο των Κέδρων" έχει και έναν βαθύτερο συμβολισμό: με την καύση τους, θεωρείται ότι εξαγνίζονται τα πάθη, το μίσος και οι εχθρότητες, ενώ παράλληλα προωθείται η συμφιλίωση και η συγχώρεση μεταξύ των ανθρώπων. Η βραδιά συνοδεύεται επίσης από παραδοσιακά εδέσματα.

Στη συνέχεια, η ομάδα επισκέπτεται τον μουχτάρη (τον πρόεδρο του χωριού) και τα σπίτια όπου γιορτάζουν άτομα με το όνομα Βασίλης. Η ημέρα καταλήγει με έναν μεγάλο χορό στη πλατεία του χωριού, στον οποίο συμμετέχει όλο το χωριό, δημιουργώντας μια ζωντανή και γιορτινή ατμόσφαιρα. Οι Ραγκατζιάρηδες παίρνουν ως ανταμοιβή χρήματα, καρύδια, παστά κρέατα και άλλα προϊόντα. Τα έσοδα που συγκεντρώνουν, γνωστά ως "γέννημα", τα δίνουν για να ενισχύσουν την εκκλησία, να καλύψουν τις αμοιβές του παπά και του δασκάλου, καθώς και για να βοηθήσουν τους φτωχούς του χωριού. 

"ΡΑΓΚΑΤΖΑΡΙΑ"

Την ημέρα της Πρωτοχρονιάς, μετά τη λειτουργία στην εκκλησία, οι κάτοικοι συγκεντρώνονται στο προαύλιο της εκκλησίας για να υποδεχτούν τα Ραγκατζιάρια. Τα Ραγκατζιάρια είναι ομάδα νέων ανδρών, ντυμένων παραδοσιακά με φουστανέλες, ενώ κάποιοι φοράνε προσωπίδες ή κάπες, διακοσμημένοι με ασημικά και οπλισμένοι με ξύλινα σπαθιά και κουδούνια. Ο αρχηγός αυτής της ομάδας ονομάζεται Καπετάνιος. Η πομπή ξεκινάει με τον επίτροπο, που κρατάει τον δίσκο του Άη Βασίλη, ακολουθούμενο από τον Γκαϊντατζή, τον Καπετάνιο και τους φουστανελάδες. Την ομάδα συμπληρώνουν οι μεταμφιεσμένοι "χοσμικιαραίοι", δηλαδή υπηρέτες, που παριστάνουν διάφορους χαρακτήρες όπως ο γύφτος, ο αράπης, η νύφη, ο γαμπρός, η μπάμπω και ο παππούς. Η πομπή των Ραγκατζιαριών ξεκινάει επισκεπτόμενη πρώτα το σπίτι του ιερέα του χωριού, όπου του τραγουδάνε ένα παραδοσιακό τραγούδι:

"Μες τα μαρμαρόφυλλα και τα μαργαριτάρια, εκεί κοιμάται αφέντης μας με το σταυρό στο χέρι." Η παπαδιά υποδέχεται την ομάδα με κεράσματα, όπως ρακί και μεζέδες, και έδινε ένα χρηματικό ποσό στον επίτροπο για τη βασιλόπιτα.  

"ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ"

Τα Χριστούγεννα στα Ριζώματα αποτελούσαν μια περίοδο μεγάλων προετοιμασιών και ξεχωριστών εθίμων. Τη μέρα του "Αϊ-Κολέντ'" οι κάτοικοι έφτιαχναν κουλούρες, τις οποίες έστελναν στον βοσκό μαζί με ένα σακούλι αλάτι. Ο σκοπός ήταν να τις δώσει στα ζώα για να παραμείνουν υγιή, αφού πρώτα οι κουλούρες διαβάζονταν από τον ιερέα στην εκκλησία. Το ίδιο βράδυ, κάθε οικογένεια έκοβε και μοιραζόταν το χριστόψωμο. Όποιος έβρισκε το "παρά", το νόμισμα που κρυβόταν κάτω από τον σταυρό της κουλούρας, θεωρούνταν ο πιο τυχερός του σπιτιού.

Κάθε οικογένεια φρόντιζε να έχει έτοιμο το γουρούνι για τις γιορτές, ταΐζοντάς το πλουσιοπάροχα όλο τον χρόνο για αυτόν τον σκοπό. Την παραμονή των Χριστουγέννων, τη μέρα του "Αϊ-Κολέντ'", ο νοικοκύρης φρόντιζε να ανάψει στο τζάκι μια μεγάλη φωτιά με χοντρά ξύλα, τις λεγόμενες "κεφάλες". Η φωτιά είχε συμβολικό χαρακτήρα, προοριζόταν να ζεστάνει τον Χριστό και να δείξει ότι το σπίτι ήταν νοικοκυρεμένο και έτοιμο να τον υποδεχτεί. 

Την ημέρα των Χριστουγέννων, το πρώτο φαγητό που ετοίμαζαν ήταν η "Πισορτί". Το φαγητό αυτό αποτελούνταν από τα εντόσθια και ένα μέρος της κοιλιάς του γουρουνιού. Μεγάλο μέρος του χωριού επισκεπτόταν όσους γιόρταζαν, πραγματοποιώντας επισκέψεις. Οι επισκέψεις γίνονταν σε ομάδες, συνοδευόμενες από γκάιντες(μουσικό όργανο), που τότε ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένες. Το κέρασμα στους επισκέπτες ήταν λιτό, ένα μόνο ποτήρι ρακί, και οι επισκέψεις διαρκούσαν μέχρι τις 3 το μεσημέρι.

Μετά, ο κάθε εορτάζων καλούσε τον νονό του για να παραβρεθεί στο γεύμα της οικογένειας. Όλοι μαζί απολάμβαναν το γιορτινό τραπέζι, και το απόγευμα συγκεντρώνονταν στην πλατεία του χωριού, όπου στήνονταν χορός. Αρχικά, οι ηλικιωμένοι ξεκινούσαν τραγουδώντας, είτε μόνοι τους είτε με συνοδεία γκάιντας, και στη συνέχεια οι νεότεροι έμπαιναν στον χορό. Οι κύκλοι του χορού ήταν πολλοί, με τους άντρες να βρίσκονται στο εσωτερικό και τις γυναίκες να σχηματίζουν τους εξωτερικούς κύκλους. Αυτό το έθιμο πλέον δεν πραγματοποιείται.